Reisverslag 2: De alles-in-een-fysiotherapeut

Zondag rond 15:00 uur kwam ik aan in Kumbo, mijn verblijfplaats voor de rest van de tijd. De werkweek begint hier van maandag t/m vrijdag van 07:00-15:00 uur en zaterdag van 07:00-13:00 uur. Elke dag begint de dag hier met devision in the Chapel van 06:30-07:00 uur. Dit betekent een aantal liedjes zingen, een ochtendgebed, een kort stukje lezen uit de bijbel met vervolgens algemene mededelingen die gelden voor het ziekenhuispersoneel.

Maandagochtend om 07:00 uur werd ik opgehaald door Timothy, hoofd van de Fysiotherapieafdeling van het Banso Baptist Hospital (BBH). Als welkomstcadeau had ik aan Timothy en Jose (hoofd administratie BBH) een koffiebeker (met tulpen en klompen) met drop gegeven en heb ik stroopwafels uitgedeeld op de fysiotherapieafdeling, ze vonden het heerlijk!
De fysiotherapieafdeling van de BBH bestaat uit 6 fysiotherapeuten, waarvan er 4 assistent fysiotherapeut zijn. Waar in Nederland alles digitaal gaat, gaat het hier back to basic met een schoolschriftje (die je kent van de basisschool). Hierin wordt per medici opgeschreven wat hij of zij gedaan heeft in de behandeling. Wanneer een patient naar de fysiotherapieafdeling komt voor een behandeling, legt de patient zijn of haar schriftje in een daarvoor bestemd vakje in de deur en wacht buiten totdat de desbetreffende fysiotherapeut hem of haar binnenroept. Vervolgens wordt de behandeling uitgevoerd en bepaalt de fysiotherapeut ter plekke wat de behandeling gaat kosten. Een behandeling kost hier al gauw 5000 tot 10000 franc, afhankelijk wat er gedaan is. Dit is omgerekend €7 tot €14,- Het aantal patiënten wat per dag komt wordt bijgehouden in een schrift van A2 formaat. Ze zijn druk bezig om dit te digitaliseren.
Op de fysiotherapieafdeling zijn ze nog erg actief met parafine, infrarood, tractie en elektrostimulatie. Zo gebruiken ze infrarood om de spieren te laten ontspannen om vervolgens te masseren. Bij El Parese gebruiken ze een soort föhn om de spieren van de schoudergordel te stimuleren. De fysiotherapeuten hier zijn ergotherapeut, orthopedisch schoenmaker, gipsmeester en fysiotherapeut ineen. Ze vonden het maar vreemd dat ik bijvoorbeeld niet kon gipsen of een zooltje kon maken voor in de schoen.
Vlakbij het guesthouse waar ik verblijf liggen sportvelden. Je kunt hier elke dag sporten van 16:00-18:00; handbal, volleybal en voetbal. Voornamelijk handbal is hier erg populair. Sinds dinsdag ben ik lid van het handbalteam en leer veel nieuwe mensen kennen.

Dinsdag heb ik gezien hoe ze een tractie uitvoeren bij meisje een bovenbeenbreuk. Ze tapen een rechthoekig blokje hout vast aan de onderkant van de hiel. Aan dit blokje hout zit een touwtje waar de gewichten aan komen te hangen. Zodra alles bevestigd was, assisteerde ik met het begeleiden van het gebroken been omhoog tot 90˚ waar een andere fysiotherapeut aan het touwtje trok. Het meisje huilde heel hard, wat door merg en been ging, toen de fysiotherapeut begon te trekken aan het touwtje en ik het been omhoog moest begeleiden. Ik vond het zo zielig! Ik wilde mijn handen bijna terugtrekken maar loslaten was geen optie, dan zou ze alleen maar meer pijn krijgen. In deze positie moest het meisje 3 dagen liggen, voordat ze gegipst werd.

Woensdag is klompvoeten dag in de BBH. Als een baby gediagnosticeerd wordt met een klompvoet, wordt de baby zo snel mogelijk gegipst. Dit gebeurt 4 keer waarna de baby een brace krijgt, deze wordt afgesteld op 40˚. Deze brace moet de baby in het begin dag en nacht dragen, vervolgens alleen ’s nachts totdat ze 4 jaar zijn.
Op de fysiotherapieafdeling kennen ze het woord stress niet. Ze nemen voor iedere patient zo lang als nodig is en laten rustig een patient een kwartier (of langer) wachten als ze net lekker aan het kletsen zijn. Er wordt met de patiënten alleen een afspraak gemaakt op welke dag ze moeten komen, niet welk tijdstip. Waar ik in Nederland op een normale werkdag 15 patiënten zie, zien zij met z’n zessen ongeveer 20 patiënten per dag, een behoorlijk verschil!

Vrijdag had ik een gesprek met de afdeling CBR over het vormgeven van mijn onderzoek. Ik zal in de maand november acht dagen erop uit gaan om fieldworkers te beoordelen op hun kennis en om hun te voorzien van flashcards, zodat ze deze kunnen testen voor mij.
Timothy vertelde mij dat hij mij wilde betrekken in een twee daagse workshop voor fieldworkers op 5 en 6 november. Hierin moet ik samen met Timothy onder andere een presentatie geven over Cerebral Palsy (CP). Wat ben ik blij dat ik de powerpoints van mijn minor kinderfysio bewaard heb, hierdoor ben ik al een heel eind.

Mijn maag is inmiddels gewend aan het eten hier. Je merkt wel dat al het eten puur is, zonder toegevoegde suikers. Zo smaakt de spinazie erg bitter en de tomatensaus minder zoet maar wel erg goed. Ik probeer elke dag iets anders uit. Zo bestelde ik Popof als ontbijt, geen idee wat dit was, bleken het oliebollen te zijn! Dat is toch ook het laatste wat je verwacht als je in Afrika bent. Als je thee bestelt moet je tealeaf bestellen in plaats van tea, anders krijg je aangelengde chocolademelk. Fufu is een witachtige bal, wat smaakt als gemalen rijst, wat je met je handen moet eten. Gelukkig hebben ze hier ook brood, echter niet elke dag en ’s avonds eet ik wat er over is van het dagmenu. Om een idee te geven hoe goedkoop het hier is, voor 700 franc per dag kan ik hier ontbijt, lunch en avondeten krijgen, omgerekend is dat €1,10.

Vanmiddag ben ik gaan wandelen (nouja wandelen, leek meer op hiken) door de heuvels van Kumbo. Prachtige omgeving!